ฉันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่ใช้ชีวิตไปวันๆ เรียนๆเล่นๆ กินแล้วก็นอน มีความรู้สึกร้อนหนาวเหมือนคนอื่น มีความฝันที่พยายามทำให้เป็นจริงอยู่ แต่จะเป็นฝันลมๆแล้งๆรึเปล่าก็ยังไม่รู้ มีเพื่อนที่เป็นที่รัก มีคนรู้จักมากมาย มีแม่ที่คอยห่วงใย แต่กลับไม่มีกำลังใจของตัวเอง เคยบ้างไหมค่ะที่ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากแม้ที่จะเดิน รู้สึกเหนื่อยที่จะต้องพูดกับใคร รู้สึกเหนื่อยแม้กระทั่งลมหายใจ รู้สึกว่าเรามานเป็นคนไร้สาระจริงๆ แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันภูมิใจคือการรักษาสัญญา ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ฉันจะไม่สัญญากับใครเด็ดขาด จะไม่ทำสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบกับคนอื่น ขอเสียของฉันคือจริงใจและห่วงใยทุกๆคนมากเกินไป มากเสียจนตัวเองต้องเป็นทุกข์แทน แต่กลับไม่มีความหมายในสายตาของใคร ฉันเป็นคนมีเหตุผลแต่ก็มีบางเรื่องที่มักอยู่เหนือเหตุผลเหนือคำพูดที่จะอธิบาย ถ้ารู้จักฉันดีพอก็จะเข้าใจเอง....

แค่คนที่รักเธอ,จำตังเองได้ไหม,วันทอง,วอนฅ,ยอมตั้งแต่หน้าประตู,ฉันจะไม่ลืมเธอ,ด้านมืดของพระจันทร์ ~ มินท์ , ฝากใจไปบ้าน

ดูได้ทั้งนั้นแหละค่ะยกเว้นหนังแบบหวาดเสียว ดูไปก็เสียตังฟรีเพราะนั่งปิดตาทั้งเรื่อง

อ่านได้ทุกอย่างยกเว้นหนังสือโป๊ (ยังไม่เคยอ่าน)แต่ที่ชอบจริงๆนะ คงเป็นหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ (แต่แพง...เลยชอบไปอ่านของฟรี-*-ยืนปวดหลังเลย) ส่วนนิยายก็อ่านบ้างนะแบบว่าของเพื่อนนะ อ่านทีไรหลับทุกทีเลย

พรุ่งนี้ต้องดีกว่าเมื่อวาน